Tekil Mesaj gösterimi
Eski 20.09.14, 13:48   #3
Tanıdık
Uzman Üye

Tanıdık - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Üyelik Tarihi: Jan 2009
Konular: 71
Mesajlar: 1,969
Ettiği Teşekkür: 4465
Aldığı Teşekkür: 7540
Rep Derecesi : Tanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyorTanıdık karizması günden güne artıyor
Ruh Halim: Suspus
Standart Cevap: İdris Özyol (1967 - ....)

Ben öldürülürken İstiklal Marşı söyleyecek olanlara birkaç söz



Göğsüne bağladığı bayrakla penceremin önüne geçecek ve evimi delik deşik edenlere alkış tutacak olan 'dost', senin görevin bu ve sen buna alıştırıldın hep. Ve ben şu an senin için ölüyorum burada.


Bu gönül niye uslanmadı? Niye, ölüm döşeğindeki bir hastanın kıpırtısız bekleyişine özendiği günlerde bile, titrek bir çırpınışla ayağa kalkmaya çabalayıp, herhangi birşeye karşı itirazını yükseltmeye yeltendi. Bu itiraz niye? Bilmez miyiz acep sakin bir hayata götüren yolları ve huzur ve sükun ve dinginlik türünden 'öldüresi hazlar'ı bilmez miyiz? Fakat adı üstünde, 'öldüresi hazlar' bunlar. "Bir insanı, bir toplumu, bir halkı öldüren nedir" diye sorulsa, hiç tereddüt etmeden "huzur arayışı" deriz. "Huzur" sözcüğünden iğreniyorum ben.


Ruhum, soydaşlarımın, memleketlilerimin, kardeşlerimin, her gel-gitten sonra geride kalan çerçöpü, 'huzur' diye önüme koymasından dolayı rahatsız. Ben bir 'isyan çocuğu'yum ve aklıma yatmayan hiçbir şeyi kabul etmedim, etmem, etmeyeceğim. Ve biliyorum ki, bu 'huzur' denilen şey, bir takım ağaların bizi daha rahat yönetmeleri ve bir dediklerini iki etmememiz için üretilmiş dev bir yalandan ibarettir.



Psikolojinin 'normal' diye tarif ettiği insanlar nasıl 'anormal' geliyorsa bana, yönetenlerin 'huzur' diye takdim ettikleri zaman dilimlerinde de korkunç bir şiddet ve canavarlık görüyorum. Topluma 'huzur' diye kakalanan şeyler, yüzlerce gencin bir duvar dibinde, tenha bir avluda öldürülmesinin üstünde yükseliyor ve o toplum, 'huzurlu hayat' rüşvetine karşılık evlatlarının ölümünü büyük bir sessizlik içinde karşılıyor.


Bu 'zımni kabul', bu 'sessiz anlaşma', bu 'yöneten-yönetilen ilişkisi' midemi bulandırıyor ve ben bir evde kıstırılıp kurşunlanırken, uğruna bağırıp çağırdığım insanların İstiklal Marşı okuyarak, beni imha edenleri alkışlayacağını bilmek içimi ürpertiyor. Bu topraklarda yaşamanın ve bu toprakların içine sürüklendiği maceraya itiraz etmenin bedelinin böyle birşey olduğunu biliyorum.


Bu topraklar çok kan emdi ve bu yüzden üstünde buğdaydan öte şeyler büyüyor. Her ne kadar, 'Bizim oranın adetleri / meşhurdur cinayetleri' diye sevimlileştirilse de üstünde, tam üstünde yaşadığımız bu kadim trajedi, evine giderken ensesine namlu dayanmış bir adamın yaşadığı korkuyu tarif etmeye gerek yok.


Binlerce insanın kılıçtan geçirildiği, ipe gönderildiği, sokak ortasında delik deşik edildiği bir ülkede yaşamaktayız ve bütün bu kan, o kahrolası 'huzur arayışı' yüzünden akıtıldı. Ve bu halk, soğuk bir duvar gibi susarken, binlerce genç boğazlandı ülkenin bir yerlerinde. Ve boğazlanan o binlerce genç, yaman bir çelişkinin kurbanı oldular.


Çünkü her biri, 'halk' diye özetlenen bu yığının kaderini değiştirmeye yeltendiler ve bu halk onların ölümü karşısında, ağzına sürülen bir parmak balı yalamakla meşguldü. Yaman çelişkinin genç ucu, sürekli kırılarak ödedi isyan etmenin bedelini. Ve yaşlı uç, elindeki genç kanı halkın üstüne silip, parti merkezlerine, holding binalarına, makam koltuklarına, mercedeslere, Boğaz'a nazır villalara, sarışın metreslere gitti.


Vicdanlarını genç bedenlerin kanını emerek köreltti onlar ve 65 milyon insan, mahkumların saçlarını kazıyan 'toplum berberleri'ni ayakta alkışladı. İşte ben, böyle bir ülkede doğdum, böyle bir ülkede düşündüm ve böyle bir ülkede isyan ettim. Ve karşımda 'huzurun orduları' vardı ve onlar yaralı bedenimi her gün işkence tezgahına sürüklerdi Siyasi Şube'de. Ve orada yapayalnız, birkaç metrekarelik bir hücrede, beni oraya kapatanları alkışlayan bir halkın çok çok uzağında ve fakat inadına o halkı sevmeyi öğrendim.


Katilimi seçme hakkı tanınsaydı bana, ürkekliği ve gaddarlığı aynı anda yaşayan ve her iki halet-i ruhiyye içinde yanar döner bir eşya gibi gidip gelen bu halkı seçerdim. En sahicisi bu olurdu herhalde ölümün. Evet, göğsüne bağladığı bayrakla penceremin önüne geçecek ve evimi delik deşik edenlere alkış tutacak olan 'dost', senin görevin bu ve sen buna alıştırıldın hep.


Ve ben şu an senin için ölüyorum burada. Şu an senin için bağırıyorum özgürlük düşlerimi. Şunu bil ki, bir özgürlük savaşçısı, kendi özgürlük projesinin bile muhalifidir. Ve onun için 'mutlak bir özgürlük' yoktur. Kuracağı her 'yönetim modeli'nin mezarını da yine kendisi kazar.


Ey 'dost', daha rahat soluk alabileceğin her hava, bizim son nefeslerimizin toplamıdır aslında ve biz ölürken, sana, daha güzel bir dünya bırakıyoruz ve fakat sen, rahatlayan hayatın için bir satır dua etmeyeceksin bize. Söylenecek fazla birşey yok zaten. Gerçek olan bu ve senin o huzur arayışın yüzünden isyancıyım ben.


İtirazımı sana borçluyum. Sessizliğinle güçlendiriyorsun sesimi. Korkaklığın yüzünden ölmeyi öğreniyorum ben. Yazamadığın için yazıyor, bağıramadığın için bağırıyorum. İşte bu yüzden yüreğim hiç uslanmadı. Çok şükür!

İdris ÖZYOL
__________________
Bizde bilirdik kıkırdak fıkırdak olmasını...Ama kalbe en güzel hüzün yakışıyordu, bizde onu bastık sinemize...

Tanıdık
Tanıdık isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla